ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ!
Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να ζωγραφίσω ξανά.
Έφτιαξα το πρώτο τριαντάφυλλο και θέλησα να σας το δείξω.
Πώς σας φαίνεται; Τί φτιάχνω;
Κι επειδή δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω, θα αντι-γράψω, εδώ, μία ιστοριούλα που βρήκα σε ένα πολύ-πολύ παλιό περιοδικό.
Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Ένα λουλούδι σε μιά κοιλάδα, φυτρωμένο στη μέση του καλοκαιριού και διψασμένο φώναζε στο σύννεφο που περνούσε.
-Ε! συ που πετάς στους αιθέρες, ρίξε σε μένα λίγη δροσιά. Πνίγομαι, δεν αντέχω. Θα χαθώ.
Και το σύννεφο αδιάφορο είπε.
-Θα το σκεφτώ. Πρώτα να τελειώσω άλλες δουλειές.
Και πράγματι, όταν τελείωσε τη δουλειά του γύρισε και έρριξε νερό στο λουλούδι, μ΄ αυτό πια είχε ξεραθεί, είχε χαθεί, κι΄ όλος ο χείμαρρος δεν το ζωντάνευε.
Έτσι συχνά η δυστυχία του άλλου μας βρίσκει αδιάφορους. Κι΄ όταν πέσει από τα δεινά του τρέχουμε στον τάφο του. Μα τότε όσο κι΄ αν κλάψωμε κι΄ ό,τι κι΄ αν κάνωμε είναι αργά. Όταν έπρεπε φερθήκαμε αδιάφοροι και ψυχροί.
****
ΝΑ΄ΣΤΕ ΚΑΛΑ!
Το περιοδικό: "Το Χαρούμενο Σπίτι", τεύχος του 1957