"...εὔχεσθε ὑπὲρ ἀλλήλων, ὅπως ἰαθῆτε·..."(Ιακ. 5,16)

«...νὰ προσεύχεστε ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο, γιὰ νὰ θεραπευθεῖτε·..."

"Κρυμμένη ομορφιά"

Η εγκατάλειψη κάνει την ομορφιά να γίνεται ακόμα πιο γοητευτική.

Πόσες φορές, αυτή η ομορφιά με τράβηξε κοντά της, με παρηγόρησε, σε κάτι ξεχασμένο, παραμελημένο... από μικρό παιδί. 

Πόσα πράγματα μου είπε ψιθυριστά για την κρυμμένη της ζωή,

για τη δική μου τη ζωή.

Ιταλικές κούκλες του 18ου αι./Italian dolls of 18th c.

Καλησπέρα σας!

Ψάχνοντας τους τελευταίους μήνες για κούκλες, διαπίστωσα ότι η ιστορία της κούκλας είναι πολύ μεγάλη και σοβαρή.  Είδα πολύ ενδιαφέρουσες κούκλες, και αυτό που διαπίστωσα, για μια ακόμα φορά, είναι ότι στις εικαστικές τέχνες δεν έχει σημασία αυτό που απεικονίζεις να έχει φυσική ομορφιά, αλλά να το έχεις φτιάξει με την ίδια αγάπη, με την ίδια αγωνία. Είτε είναι μία όμορφη κοπέλλα είτε είναι μια κακοπαθιασμένη γερόντισσα. 

Αυτές που θα σας δείξω όμως απόψε είναι από κάθε άποψη όμορφες!

Αυτή είναι μία χειροποίητη, παλαιά, ξύλινη, ιταλική κούκλα με μάτια από σμάλτο. Είναι μία από τις πολλές κούκλες, που όλες μαζί αναπαριστούν μία Γέννηση του Χριστού. Είναι η Μαρία, που κοιτάζει προς τα κάτω, με ένα γλυκό, ήρεμο, λίγο μελαγχολικό πρόσωπο. Είναι λεπτοδουλεμένο με απίστευτη δεξιοτεχνία. Κι αν το πρόσωπό της θυμίζει πολύ μαντόνα του Ραφαήλ, το σύνολό της είναι αρκετά avantgarde για την εποχή του, αφού η κούκλα είναι φτιαγμένη εκεί στα 1800. Πραγματικά έχει μία λιτότητα, μία καθαρότητα από πολύ πιο πρόσφατες εποχές.

Επίσης, δεν είμαι σίγουρη, αλλά θα μπορούσε να είναι μία από τις γνωστές ναπολιτάνικες κούκλες  εκείνης της εποχής, όπως είναι η δεύτερη κούκλα.

Παραδοσιακά, η κύρια  διακόσμηση των  Χριστουγέννων στην Ιταλία είναι η Φάτνη της Γεννήσεως. Σε κάθε εκκλησία, όπως και σε πλατείες, καταστήματα και άλλους δημόσιους χώρους φτιάχνουν τη σκηνή της φάτνης, που μπορεί να περιλαμβάνει ακόμη και την αναπαράσταση ολόκληρου του χωριού. Ο 18ος αιώνας ήταν η χρυσή εποχή της τέχνης αυτής, και η Νάπολη υιοθέτησε αυτή την παράδοση, με κορυφαίους καλλιτέχνες που έφτιαχναν ρεαλιστικές φιγούρες αριστοκρατών αλλά και χωρικών. Γι΄αυτό και τα γυάλινα μάτια και το μετάξι και τα μπροκάρ υφάσματα, αλλά και το μαλλί και το βαμβάκι. Έχει καταγραφεί ότι η συλλογή του βασιλιά αριθμούσε πάνω από 6.000 στοιχεία.

Είναι μία πολύχρωμη, από τερακότα και σκαλιστό ξύλο κούκλα, στα τέλη του 18ου ή αρχές του 19ου αι. Φτιαγμένη στη Νεάπολη, είναι κούκλα μιας Φάτνης της Γεννήσεως, ντυμένη με μεταξωτά και βαμβακερά ρούχα και στολισμένη με κοσμήματα. Τα μάτια της επίσης γυάλινα. Δεν αποκλείεται να είναι η προσωπογραφική απεικόνιση μιας ναπολιτάνας του 18αι.

Και απορώ... 

πού έβρισκαν το χρόνο να κάνουν όλα αυτά τα ωραία πράγματα;

Καλή Κυριακή 

σε όλους, όλους,

όλους μας!

------------------------------------------------------------------------

Πηγές:

http://www.antiquedolls.ru/doll/1246.html
http://antiquechild.com/early-1800-creche-religious-doll-from-italy/
http://www.onlinegalleries.com/art-and-antiques/detail/a-neapolitan-creche-figure/142217

Το σπουργίτι!

                                                             

ΤΟ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ ΚΑ Η ΘΥΕΛΛΑ

• 
  
•  

Υπήρχε ένα σπουργιτάκι που, όταν άκουγε τη βροντή της θύελλας, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα μικροσκοπικά πόδια του προς τον ουρανό.

- Γιατί το κάνεις αυτό; το ρώτησε μια αλεπού.

Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα ζωντανά πλάσματα! απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει πάνω μας.

- Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό; με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.

- Ο καθένας εδώ κάτω στη γη έχει το δικό του κομμάτι ουρανού να συγκρατήσει, απάντησε το σπουργίτι.

''''

''''

Τα σπουργιτάκια είναι δύο: αυτό που φωτογραφίζεται με τις κανέλλες,

 και αυτό επάνω στη μικρή τρόμπα.

__________________________________________________

Πηγή ιστορίας: http://www.psychotherapeia.net.gr/articles-psyxologoi-marousi-psyxotherapeftes-marousi/istories-gia-skepsh/278-to-spourgiti-kai-h-thyella

Διαβάζοντας από Δ. Πικιώνη.

Être homme avant d' être artiste. 

RODIN

 

Δεν υπάρχει μορφή στην τέχνη που να μην είναι το γέννημα, η απόρροια, να πούμε, κι η έκφραση η αντιπροσωπευτική όλου του είναι του ανθρώπου που την έφτιαξε.  Όσο και περιορισμένη ενέργεια κι αν κάνεις, είτε ζωγραφίζεις λ.χ. ή σχεδιάζεις, πρέπει να ξέρεις πως δεν είναι μία καν δύναμη του νου και της ψυχής σου που να μην μπαίνει μέσα στην ενέργεια αυτή -άλλη σε μεγαλύτερο, άλλη σε μικρότερο μέτρο. Κρίση, ένστικτο, μνήμη, φαντασία, αίσθημα, χαρακτήρας, όλο το είναι σου, το πνευματικό και το σωματικό, καθρεπτίζονται σ΄αυτό που κάνεις. Το έργο σου έχει τις ρίζες του στο σύνολο που έχεις πλάσει.  Στο είναι σου.  Αλλιώς, ο άνθρωπος δε θα΄βρισκε καμιάν απόλαυση είτε να σωριάζει πέτρες και να σκαλίζει το μάρμαρο, είτε ν΄ αραδιάζει ήχους και λέξεις, αν ένα ανθρώπινο σύνολο, ο κόσμος ολόκληρος, ο θεός, δεν κλεινότανε μέσα στις μερικές αυτές ενέργειες.

Δ. Πικιώνης, Κείμενα, Μ.Ι.Ε.Τ, σ.65

 Πίνακας στο Μουσείο Μπενάκη, Σπίτι Χατζηκυριάκου-Γκίκα.

Καλλιτέχνης αναζητείται...  ου γαρ έρχεται μόνον το γήρας!

Καληνύχτα σας!

Δέσποινα

Κάλαντα στο χωριό τον παλιό καιρό.

 όξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη.

Μελωδικός και ελπιδοφόρος ακούεται αυτές τις μέρες ο αγγελικός ύμνος και, σμίγοντας με το μήνυμα των ανθρώπων "καλήν ημέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θεία Γέννηση να πω στ΄  αρχόντικό σας...", δίνει το μέτρο της χαράς και της Θείας ευφροσύνης που επικρατούν σε Γη και Ουρανό για το μεγάλο γεγονός της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού.
Ο ύμνος των αγγέλων και το μήνυμα των φτωχών και απλοϊκών ποιμένων της Βηθλεέμ επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο και θ΄ ακούγονται όσο ζει -και θα ζει για πάντα- εδώ κάτω στη Γη η βασιλεία των Ουρανών. Γιατί, αν ο Χριστός γεννήθηκε μια φορά στη φάτνη της Βηθλεέμ, κάθε χρόνο ξαναγεννιέται σε κάθε ψυχή που με την αγνότητα και την καλοσύνη της ζητάει εναγώνια τη συνάντησή της με Εκείνον. Κι ίσως για το λόγο αυτό τα κάλαντα αποτελούν για μας την ωραιότερη από τις παιδικές μας αναμνήσεις.

**

Από πολλές μέρες νωρίτερα, σχεδόν από τις πρώτες της Σαρακοστής, αρχίζουν οι προετοιμασίες. Να γίνει η προμήθεια της "τζιουμπανίκας", για να χτυπάει την πόρτα και να σείεται συθέμελα το σπίτι. Να ετοιμαστεί έπειτα ο τουρβάς και νά΄ναι κι αυτός γερός, νά΄χει και σχοινί τριχένιο, για να σηκώνει το βάρος με τα φιλοδωρήματα, καλούδια και λιχουδιές περιζήτητες. Κι τι δεν ετοιμάζουν οι καλές νοικοκυρές.  Και του πουλιού το γάλα, που λέει ο λόγος. Κουλούρες αφράτες και ολόασπρες ζυμωμένες με καθάριο αλεύρι, κάστανα, καρύδια, πορτοκάλια και τόσα άλλα.  

Συγκεντρωνόμασταν στην πλατεία του χωριού μας όλα τα παιδιά. Και τι παιδιά τότε!  Κάπου δυο εκατοντάδες, σχολαροπαίδια και λίγο μεγαλύτερα. Σήμερα έμεινε τραγικός μάρτυρας μιας παλιάς εποχής, η επιγραφή: "Διτάξιον Μεικτόν Δημοτικόν Σχολείον Κορυφής"

Μαζευόμασταν, λοιπόν, όλα τα παιδιά στην πλατεία του χωριού και "εν χορώ" αναφωνούσαμε "Κόοολιντααα"

Κι έπαιρναν τον απόηχο τα γύρω φαράγγια και τον έκαναν τραγούδι και τον έφερναν ως πέρα στα βουνά της Πίνδου.  Κάθε αναφώνηση συνοδευόταν από δυνατά χτυπήματα της καμπάνας του σχολείου.  Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγάζαμε από την αποθήκη της Εκκλησίας το σήμαντρο -κειμήλιο από τα χρόνια της μακραίωνης σκλαβιάς- το κρεμούσαμε στον πλάτανο και δος του νταγκ, νταγκ,ντουγκ. [...] 

  **

Η λέξη "κάλαντα" προέρχεται από τη λατινική λέξη CALENDAE, με την οποία οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την αρχή κάθε μήνα.  Αλλά και η λέξη  CALENDAE προέρχεται από την ελληνική λέξη καλώ, γιατί ο Ποντίφηκας της Ρώμης, στην αρχή κάθε έτους, καλούσε στο Καπιτώλιο το λαό και του ανήγγελλε την αλλαγή του έτους.  Στη Βυζαντινή εποχή, στην Κωνσταντινούπολη, όμιλος πολιτών, για να εκδηλώσουν τη χαρά τους για τις γιορτές των Χριστουγέννων, γύριζαν τη νύχτα στους δρόμους, χτυπούσαν τις πόρτες και τραγουδούσαν και ξυπνούσαν τους πολίτες.  Κανένας όμως δε θύμωνε, ακόμα κι αυτός ο Αυτοκράτορας, γιατί "οι ημέρες το καλούσαν".

**

Τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων όλα είναι έτοιμα. Τα παιδιά ξεκινούν όλα μαζί για το πανηγύρι.  Αρχίζουν από τον κάτω μαχαλά και περνώντας απ΄ όλα τα σπίτια γυρίζουν στο χωριό. "Καλήν ημέραν, άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού τη Θεία Γέννηση να πω στ΄ αρχόντικό σας...". Αγγελικό και γλυκόηχο ακούγεται το τραγούδι, σπάζοντας την παγωνιά της χειμωνιάτικης νύχτας και ντάκα-ντούκου, ντάκα-ντούκου στην πόρτα του σπιτιού και "κόλιντα μπάμπου, κόλιντα κι μένα, μπάμπου, κ΄ λούρα κι αν δε με δώσεις κ΄ λούρα, δος μου τη θυγατέρα σ΄..." 

Χαμογελαστή και πρόσχαρη η νοικοκυρά ανοίγει την πόρτα κι ένα ορμητικό μελίσσι από παιδόκοσμο μπαίνει στο σπίτι.  Ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά, συνήθως ο πιο καταφερντζής, θα ξεχωρίσει και θα τρέξει στο τζάκι. Θα ανακατέψει τη χόβολη με τις ευχές: Άιντε και του χρόνου, να ζήσετε, με αρνιά και κατσίκια, καλά δεξίματα και καλά συχαρίκια, οι ανύπαντροι στις χαρές τους, κι άλλες ανάλογες με τους πόθους της οικογένειας.  Η προνοητική νοικοκυρά από βραδύς είχε φροντίσει να καίει συνέχεια η φωτιά. Έτσι σαν έρθει ο νεογέννητος Χριστούλης θα βρει να ζεσταθεί. Κι ο "ξεζιαρωστής" παίρνει το φιλοδώρημα, μεγαλύτερο απ΄ ό,τι θα πάρει καθένα από τ΄ άλλα παιδιά, που συγκεντρωμένα στη σάλα τραγουδούν: "Για βάλι το χεράκι σου στουν αργυρό σου τζέπη, να βγάλεις χίλια δύο φλουριά να δωσ' στα παλικάρια". Φεύγοντας ευχαριστούν.  "Έχιτι γεια, νοικοκυραίοι, κι τώρα κι του χρόνου, ιμείς τραγούδια κι χαρές κι ου Θεός μέρις κι χρόνια".

Επειδή όμως το κάθε σπίτι έχει τους δικούς του πόθους, τους δικούς του καημούς και τα δικά του μεράκια, τα παιδιά θα πουν κι ένα ανάλογο τραγούδι. Στο σπίτι του ξενιτεμένου θα τραγουδήσουν: "Ξενιτεμένου μου πουλί κι παραπονεμένου, η ξενιτιά σε χαίριτι κι εγώ 'χω τον καημό σου".

Όπου υπάρχει παλικάρι της παντρειάς θα πουν: "Σαν κίνηση ου νιούτσικους να πάει ν΄ αρραβουνιάσει, βάνει τουν ήλιου πρόσουπου κι του φεγγάρι στήθους", ενώ στο σπίτι που έχει κόρη ανύπαντρη θα τραγουδήσουν: "Ιδώ είνι κόρη για παντρειά, κόρη για αρραβώνα, την τάζουνε του βασιλιά, την τάζουνε του ρήγα. - Δε θέλου γω του βασιλιά, δε θέλου γω του ρήγα, μόν΄ θέλου τζουμπανόπουλο να παίζει τη φλογέρα".

Αλοίμονο αν η νοικοκυρά δεν ανοίξει την πόρτα, δε δεχτεί και δεν κεράσει τα παιδιά.  Θ΄ ακούσει τόσα πειράγματα για τον αφέντη της...  Αντίθετα, πολύ εγκάρδιες είναι οι ευχαριστίες για τους γενναιόδωρους: "Σ΄ αυτό του σπίτι του ψηλό πέτρα να μη ραΐσει κι ου νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει..."

Κατάκοπα, αλλά με ακτινοβόλα την ικανοποίηση για το πλούσιο περιεχόμενο του τουρβά και της σακκούλας με τα κέρματα, μα πιο πολύ για τη συμμετοχή τους στο πανηγύρι αυτό της χαράς, επιστρέφουν στο σπίτι τους,  Το χωριό έχει παραδοθεί πάλι στης νύχτας τη σιωπή, για να ξυπνήσει το πρωί με το χτύπημα της καμπάνας, που με τη σειρά της ψάλλει κι αυτή τώρα

"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία". 

Λαζ.  Παπαϊωάνου

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ -1244-20 Δεκεμβρίου 2007

Ελπίζω να σας αρέσει και η ανάλογη κατασκευή μου!

Καληνύχτα σας!

Δέσποινα

Κάθε λουλούδι... ένας Ιησούς!

ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑ

Έκλινε το άσπρο τριαντάφυλλο
το κεφάλι του, σαν του Ιησού.
Σε τρεις μέρες μόνο, είπε
κι΄ ελάλησε, έκαμε όμοια
στον κόσμο το χρέος του.
(κάθε λουλούδι είναι κι ένας Ιησούς)

"Η φιλοσοφία των λουλουδιών"
Νικηφόρος Βρεττάκος.

Περί κουμπαράδων...συνέχεια!

Ιράκ. "Κουμπαράς, Κεραμική  του τροχού", Τέλος 4ου, αρχή 3ου Αιώνα π.Χ.
Βρέθηκε στη Βαβυλώνα. Το 2003 στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ, Βαγδάτη
(άγνωστο που βρίσκεται τώρα).

Ο  παλαιότερος Κουμπαράκος

Σε μία από τις πολλές προθήκες στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ στη Βαγδάτη ήταν ένας απλός, χωμάτινος, κιτρινωπού χρώματος κουμπαράς, το καλοκαίρι του 1990.  Ήταν φτιαγμένος με την χρήση περιστρεφόμενου τροχού, δηλαδή, επρόκειτο για "κεραμική του τροχού", όπως λέμε.  Ήταν περίπου 17 cm και θύμιζε αρχαίο ελληνικό αμφορέα για κρασί, με το στόμιο γυρισμένο προς τα κάτω.

Ροδίτικοι αμφορείς 3ος αιώνας Π.Χ.

Αρχαίο κελάρι στην Ρόδο(3ος αι. Π.Χ.)
Αμφορείς σε σειρές με το στόμιό τους γυρισμένο προς τα κάτω.

Μια μικρή "μπάλα" ήταν η κορυφή  του κουμπαρά, που μοιάζει με τη μυτερή βάση  των αμφορέων που χρησιμοποιείτο σαν μία επιπλέον λαβή στο  άδειασμα τού κρασιού.  Το άνοιγμα για την ρίψη των χρημάτων ήταν ελαφρώς πελεκημένο, κατά την κατακόρυφη διεύθυνση, κοντά στην κορυφή.

Ο κουμπαράς βρέθηκε κατά την ανασκαφή μιας ιδιωτικής κατοικίας στη Βαβυλώνα, και μπορεί να καταταχθεί στην Ελληνιστική περίοδο, και με μεγαλύτερη ακρίβεια στο τέλος του 4ου αρχές 3ου αιώνα π.Χ. Είναι, επομένως, ο παλαιότερος γνωστός Κουμπαράς, τουλάχιστον μέχρι τώρα!

Αυτό το εξαιρετικά σημαντικό αντικείμενο είναι άγνωστο αν επέζησε από την λεηλασία του 2003. 

Ο Θησαυρός 

Πριν από την ανακοίνωση της ύπαρξης του  ιρακινού  κουμπαρά, και για πολύ καιρό, ένας μικρός κουμπαράς  με τη μορφή μικρού ελληνικού ναού, θεωρείτο ως το παλαιότερο δοχείο για την αποθήκευση των κερμάτων. Έχει τρίβαθμη κρηπίδα(βάση), το θύρωμα δορυφορείται από δύο κίονες με βάση(πιθανότατα κορινθιακοί κίονες), ενώ στο αέτωμα έχουμε το στενό άνοιγμα για τη ρίψη των χρημάτων. 

Εδώ, θεωρείται ότι έχουμε έναν κουμπαρά που μιμείται την πρόσοψη ενός Θησαυρού. Θησαυρός στην αρχαιότητα ονομάζονταν, εκτός άλλων, και μικρό σχετικά οικοδόμημα σε σχήμα μικρού κομψού ναού. Τέτοια οικοδομήματα ανήγειραν οι αρχαίοι σε μεγάλα κέντρα λατρείας ή σε τόπους που τελούνταν πανελλήνιες εορτές, όπου και χρησιμοποιούνταν για τη φύλαξη πολύτιμων αφιερωμάτων καθώς και άλλων τιμαλφών. Γνωστός ο θησαυρός των Αθηναίων στους Δελφούς.





 Κουμπαράς, με τη μορφή "Θησαυρού" ή "ναΐσκου", από την Πριήνη, 2ο π.Χ. αιώνα
(αντίγραφο, αυθεντικό  εκτίθεται στο Μουσείο του Βερολίνου).



Άποψη της πρόσοψης του δελφικού Θησαυρού των Αθηναίων.



Ο  κουμπαράς προέρχεται από την ανασκαφή ενός κτιρίου κατοικιών στην αρχαία ελληνική αποικία της Πριήνης, στη δυτική ακτή της Τουρκίας(παράλια Μικρασίας), και βρίσκεται τώρα στο Μουσείο Αρχαιοτήτων στο Βερολίνο. Θεωρείται του δεύτερου αιώνα π.Χ. 

(συνεχίζεται...)

 *************************

Όμως αγαπητές και αγαπητοί, τελείωσα και τη γάτα μου, που σας έδειξα στην προ-προηγούμενη ανάρτησή μου. Τώρα, τι σχέση έχει η γάτα με αποταμίευση, συσσώρευση και  προστασία αγαθών δεν ξέρω ... Σίγουρα στους πιο πάνω κουμπαράδες, από τη Βαβυλώνα και την Πριήνη, υπήρχε μία συνέπεια ανάμεσα στη μορφή  και τη χρήση. Εδώ... είναι καθαρά "καλλιτεχνικό" το θέμα... 

Και αφού στοκάρησα τον κουμπαρά μου, τον γυαλοχαρτάρησα ξανά και ξανά, τον έβαψα δυο-τρία χέρια λαδομπογιά, ντεκουπάρησα και ένα φιόγκο και ... έτοιμος για τις Ελληνίδες Bloggers  και το Bazaar της Πάτρας! 

Καλό σας απόγευμα!

.....................................................................

Πηγές:
http://www.emery.gr/gr/history.htm

http://en.wikipedia.org/wiki/Piggy_bank 

http://www.eie.gr/archaeologia/gr/02_DELTIA/Treasury_of_the_Athenians.aspx
(Επίσκεψη 22/4/2013)

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ!

Ένας παλιός μύθος λέει, πως όταν οι τρεις Μάγοι βρίσκονταν στο δρόμο, φιλονίκησαν ποιος κρατούσε το πιο πολύτιμο δώρο για το θείο Βρέφος.  Μετά απ΄ αυτή τη φιλονικία, σηκώνοντας τα μάτια τους στον ουρανό, είδαν πως το αστέρι, που ήταν οδηγός τους, είχε χαθεί!

Συνεχίζοντας το δρόμο τους, κάποια στιγμή, έφτασαν σ΄ ένα χωριό.  Εκεί, βρήκαν τους χωρικούς μαζεμένους γύρω από ένα πηγάδι, που είχε στερέψει.

Βλέποντας τη δίψα τους οι Μάγοι, λυπήθηκαν. Αμέσως, τότε, έχυσε ο καθένας το νερό που κουβαλούσαν για τον εαυτό τους κι έτσι ξεδίψασαν οι χωρικοί.  Σκύβοντας, μετά απ΄ αυτό, οι Μάγοι στην επιφάνεια του πηγαδιού, αντίκρισαν το καθρέπτισμα του άστρου που είχε εξαφανισθεί!

***

Ο μύθος κρύβει μία αλήθεια[για μένα].  Αντιμάχεται ο εγωισμός με την αγάπη.  Όσο ο κάθε Μάγος υποστήριζε εγωιστικά ότι το δικό του δώρο ήταν το καλύτερο, το αστέρι, που τους έδειχνε το δρόμο για το θείο Παιδί, εξαφανιζόταν.

....

Όταν, όμως, ξέχασαν τις διαφορές τους, τους εγωισμούς τους και αδελφώθηκαν στην κοινή πράξη της αγάπης, τότε, το αστέρι έδωσε και πάλι την οδηγητική παρουσία του. 

............................................

Πηγή κειμένου: Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ-1163-20 Δεκεμβρίου 2002, σ. 241

 

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Με περίμενες  και είχες ετοιμάσει τσάι!

Τσάι με κανέλα, γαρύφαλλο και  φλούδα μανταρινιού

που είχες κόψει από τον κήπο σου...

 Όταν μου το σερβίρισες αισθάνθηκα το κουταλάκι βαρύ

 καθώς το είχες φορτώσει με τόσο γλυκό μέλι.

Πολύ αργότερα, η αχάριστη φίλη,

 καθώς διέσχιζα το κήπο σου για να φύγω 

 γύρισα και σου έκλεψα το φεγγάρι!

Ήταν τόσο όμορφο, τόσο μοναδικό

ακριβώς πάνω από τη μανταρινιά σου...

Τα  Χριστούγεννα! 

Καληνύχτα!

Στην Κοίμηση της Θεοτόκου!

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’.

Ἐν τῇ γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον, οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Στὴν γέννα σου τὴν παρθενία ἐφύλαξες, στὴν κοίμησή σου τὸν κόσμο δὲν τὸν ἄφησες, Θεοτόκε. Μίσεψες στὴ ζωή, γιατὶ εἶσαι μητέρα τῆς ζωῆς καὶ λυτρώνεις μὲ τὶς πρεσβεῖες σου τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὸν θάνατο.

......................................................................................................

1. Απόδοση του Απολυτικίου στη Νεοελληνική από το Φώτη Κόντογλου.

2. Για την Εικόνα: Η Κοίμηση της Παναγίας, γύρω στο 1600, 37,5x32,2εκ., άγνωστος ζωγράφος από την Κρήτη.

Στην εικόνα αυτή με το ελλειψοειδές σχήμα παριστάνονται η Κοίμηση της Θεοτόκου, η Μετάσταση και το επεισόδιο του Ιεφωνία. Η Κοίμηση της Θεοτόκου με τη μεγάλη νεκρική κλίνη, τον Χριστό που παραλαμβάνει την ψυχή της Παναγίας, τους αποστόλους και τους δύο υμνογράφους, Ιωάννη Δαμασκηνό και Κοσμά Μελωδό, αναπτύσσεται στο κεντρικό τμήμα της επιφάνειας. Οι απόστολοι έρχονται από τα πέρατα του κόσμου επάνω σε δύο νεφελώματα. Όπως συνηθίζεται, το επεισόδιο με τον αρχάγγελο Μιχαήλ που κόβει τα χέρια του Ιεφωνία, παριστάνεται σε μικρότερη κλίμακα μπροστά από την κλίνη και στον ουρανό βρίσκεται η Μετάσταση της Θεοτόκου. Στο τελευταίο επεισόδιο η Παναγία μεταφέρεται επάνω σε νεφέλωμα από δύο αγγέλους στον ουρανό. Δύο άλλοι άγγελοι έχουν ανοίξει τις πύλες του ουρανού για να την υποδεχτούν. Η κορνίζα είναι ξυλόγλυπτη με διάτρητη διακόσμηση σε στυλ μπαρόκ, που περιλαμβάνει την αετωματική επίστεψη, αγγέλους, γιρλάντες και ερωτιδείς.

Πηγή: http://194.177.217.107/gr/icons.asp?cursort=iconTitle&selectFieldValue=&vpage=2

[14-8-2012]